Seviyesiz Siyaset

Ergenekon Davası büyüyüp de, bazı ’saygın’ kişilerle o kadar da ’saygın’ olmayan ama özünde vatanperver olan kişiler birer birer göz altına alınınca, çoğunlukla ulusalcı cenahtan olmak üzere şöyle tepkiler geldi: “Böyle SAYGIDEĞER İSİMLERİN, diğerlerinin arasında işi ne?” O cenahın bu soruya cevabı da hazırdı “Çünkü bölücü, şeriatçı, sorosçu ve cumhuriyet kazanımlarının düşmanı AKP, VATANPERVER, CUMHURİYETÇİ, MUHALİF kişileri sindirmeye çalışıyor”. Ama biz ultra-vatanperver ulusalcılarımıza uymayalım. Önce biraz soruyu kurcalayıp, sonra da alternatif bir cevap üretelim -ki vatanhainliğimizden ödün vermeyelim.

Soru neydi? ‘Saygın insanlar nasıl, ne idüğü belirsizlerle aynı darbe davasının sanığı olabiliyorlar?”. Biz bu soruyu biraz değiştiriyoruz, ama sorular değişse de ikisinin de cevabı aynı olacağı için çok farketmiyor yani. Bizim sorumuz şu olsun:

“Bazı ’saygın’ insanları(Mustafa Balbay gibi), bazı ne idüğü belirsiz insanlarla ortak hareket etmeye(Genç Subaylar Rahatsız! gibi) iten zihniyet nedir?”

Birbirinden çok farklı imajları olan insanları -hem de darbe yapmak için- bir araya getiren şeyi anlamak için bu insanların ne için bir araya geldiklerini anlamak lazım.

Bu sorunun cevabı basit: küçük resimde Ergenekon Davası sürecinde gözaltına alınan ve ortaya çıkarılan belgelerle, mahkeme ne karar alırsa alsın, suçları, demorkat vicdanlarca büyük ölçüde sabit bulunan kesimlerin amacı AKP hükümetini devirmekti.

Büyük resimde ise yine¹ devlet ve iktidar(hadi Tolga‘yla, EG‘nin eleştirilerine uygun olarak ‘hükümet’ diyelim bundan sonra) arasındaki çatışmanın, ‘devlet‘ cephesinde bir araya gelmeleridir. Çeşitli mesleklerden, çeşitli sosyal statülerden insanları bir araya getiren şey, Devlet’in hükümet karşısında güç kaybetmesiydi. AKP’nin 2002′de beklenmedik bir biçimde tek başına iktidar olması, parti kurucularının ideolojik geçmişi ve kurulan hükümet ve meclisin ardarda AB reformlarıyla devletin etki alanlarına çeşitli noktalarda zarar vermesi yüzünden devleti oluşturan gruplar ve onların yardakçıları bayağı bir rahatsızlandılar.

İşte devlet içindeki grupları ve devletin yardakçılarını bir araya getiren unsur(bazıları milliyetçiliğine, bazıları laikliğine sarılsa da sonuçta) Kemalizm oluyor. Sayılan kesimler, Atatürk Cumhuriyeti’nin ‘örnek’ ve ayrıcalıklı vatandaşları olarak, bu statükonun değişmesi için uğraşan herkese karşı yeni bir topyekûn savaş başlattılar. Adı üstünde işte, topyekûn savaş. Gazetecisi, çete lideri, askeri, sivili farketmez, herkes ‘kutsal devlet‘in cephelerini savunmaya koştu. Birileri manşet attı, birileri molotof. Amaç ortaktı, devletin kudretine göz diken ‘vatanhainlerinin’ saltanatını bitirmek ve istedikleri gibi ‘at koşturdukları’² Atatürk Cumhuriyeti’nin ilelebet payidar kılmak.

Bu istek bitmiş değil, sadece dişli çıkan ‘düşman’lara karşı yeni bir stratejiyle yaklaşıyorlar. Ama stratejileri ne kadar değişirse değişsin, üzerinden meşruiyetlerini temellendirmeye çalıştıkları kişinin ismini ağızlarından asla düşürmezler: Kemal Atatürk!³

¹Devlet≠İktidar.

²Devletin kendisini nasıl tanımladığını anlatmak için ‘at arabası’ metaforundan bahsetmiştik: “Ülke bir at arabasıdır, devlet ise o at arabasının sürücüsüdür. Ülkenin doğru yolda ilerlemesi için at arabasının bütün unsurları, sürücünün istediği şekilde işlemelidir. Tabii at arabasını çeken atlar da mütemadiyen vatandaşlar oluyor. Millet de (yani atlar da) doğru yol da ilerlemek için devletin (yani sürücünün) emirlerinden çıkmamak zorundadır. O yüzden atın dizginleri yine mütemadiyen sürücünün elindedir. Sürücünün elinde olan bir diğer şeyse -hiç ilginç gelmeyecek ama- kırbaçtır. O atların arka ayaklarını iktidara benzetebiliriz heralde, at(millet) dişli olursa (iktidar)çifte atar. Böyle durumlarda sürücü kırbacını kullanmaktan çekinmez.”

³ Çok sembolik bir örnek için dıhlayın.